Wij ervaren wat we doen als kamperen. We slapen in een tent, we leveren een groot deel van onze privacy in, we poepen in een gedeeld toilet, we doen ons badritueel in een gedeelde douche, we slapen op een matras in een slaapcabine en we moeten zelf afwassen. Voor ons verwende krengen is dit enkele stappen terug in het comfortniveau dat we zowel thuis als op vakantie gewend zijn.
De vrienden en kennissen die wij hebben die ook nooit kamperen vinden dit ook. Vandaar dat zij het bijna moedig vinden dat wij met ons kroost naar een boerencamping gaan om daar een week in een tent te verblijven.

Als je de mensen op de camping spreekt dan lijkt het erop dat wat wij doen de meest luxe vorm van kamperen is. We hebben bedden, we hebben een koelkast en de tent is ruim en opgezet op het moment van aankomst. Voor mensen die wel gewend zijn om te kamperen is dit juist luxe. Dat wordt me duidelijk in gesprekken die ik met de mensen hier heb. Zo zie je maar weer dat je referentiekader bepaalt hoe je iets ervaart. Wat voor de ene mens bijna afzien is, ervaart de ander als zeer comfortabel.

Dit bevestigt echter ook dat de belevingswereld van mensen die regelmatig kamperen en de mensen waarbij het woordje camping zelfs niet in de gedachte opkomt bij het boeken van een vakantie duidelijk verschillend is. Kampeerders begrijpen niet waarom mensen die niet kamperen dat als afzien kunnen ervaren. Niet-kampeerders begrijpen juist vaak niet waarom iemand in Godsnaam kiest voor slapen in een tent of caravan.
Opvallend is dat de ervaringen in iemands jeugd vaak voor een groot deel bepalend zijn voor het vakantiegedrag op latere leeftijd. Heb je in je jeugd veel gekampeerd en heb je dit als leuk ervaren, dan is de kans groot dat je later met je gezin ook zult kamperen. Mensen die als kind nooit in een tent of caravan geslapen hebben zullen minder snel geneigd zijn die stap te maken als ze volwassen zijn.

Tijdens deze vakantie vraag ik me af wat mensen zo leuk vinden aan het echt primitief kamperen, zoals wij dat nu kennelijk niet doen. Is het een drang om jezelf te bewijzen? Is het het gevoel dat je jezelf moet straffen voor alle luxe waarin je je de rest van het jaar omgeeft? Is het leuk? Ik besef dat voor ons dit de verste stap richting kamperen is die we zullen zetten. Na twee dagen zijn we gewend op de camping en is het vakantiegevoel er. Je went aan de beperkingen die je hebt en waardeert wat er wel is. Maar verder dan dit zullen wij niet gaan.